|
Ανατολίτικο παζάρι
Οι πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εδώ σε εμάς μοιάζουν με τους πωλητές στην αγορά μεταχειρισμένων ειδών στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξανδρούπολη ή στην Ινδία που αρχίζουν να παζαρεύουν από τις εκατό λίρες για ένα προϊόν που αξίζει τρία γρόσια. Πρώτα ζητούν το αδύνατο. Αρχίζουν με τα πολλά. Υποβάλλουν εισηγήσεις που ποτέ δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεχτές. Αρχίζουν ένα σκληρό παζάρι με τον αγοραστή που έχουν απέναντί τους. Ύστερα, μόλις πέσει στις δέκα λίρες το παζάρεμα που άρχισε από τις εκατό λίρες, αρχίζει και ο αγοραστής να αμφιβάλλει. Σκέφτεται ότι κάποιος δόλος υπάρχει στο προϊόν. Μετανιώνει και δεν το αγοράζει.
Ένα τέτοιο παζάρεμα μου ήρθε στο μυαλό, μόλις είδα τις προτάσεις που υπέβαλε η τουρκική πλευρά στην ελληνική. Θυμήθηκα ότι είμαστε σε ένα ανατολίτικο παζάρι. Ένα αραβικό τραγούδι κουλουριάστηκε στην ψυχή μου. Ο Χριστόφιας θα μπορούσε κάλλιστα να σκίσει τις προτάσεις αυτές και να τις πετάξει στα σκουπίδια μόλις τις διάβασε. Θα μπορούσε να πει το εξής: «Τι υπάρχει για διαπραγμάτευση σε αυτές; Μήπως μας νομίζουν για πολύ βλάκες»; Αρκούσε ένα και μοναδικό άρθρο αυτών των προτάσεων για να πεταχτούν στα σκουπίδια. Ο εναέριος χώρος, για παράδειγμα. Τουρκικός εναέριος χώρος και ελληνικός. Μοίρασαν την ξηρά. Δεν ήταν αρκετό. Τώρα θα μοιράσουν και τον αέρα. Μήπως, δεν λένε ότι είμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό; Τι έγινε με εκείνους που λένε τραγούδια «κάτω από τον ίδιο ουρανό»; Μήπως θα βάψουν κόκκινο ένα μέρος του γαλάζιου ουρανού;
Δεν μπορώ να ξέρω πώς είναι η πίεση, το ζάχαρο και η καρδιά σου, αγαπητέ σύντροφε, αλλά λένε ότι συμπεριφέρθηκες πολύ ψύχραιμα. Διάβασες τις προτάσεις. Και δεν τις έσκισες, δεν τις πέταξες στα σκουπίδια. Μάλιστα, θεώρησες ότι ήταν ακόμη νωρίς για να προβείς σε σχόλιο. Δεν σε εξόργισε το ζήτημα της δημιουργίας δρόμου που συνδέει τη Λάρνακα με την Ανατολία. Αξίζει και αυτό να συζητηθεί, έτσι δεν είναι; Τι θα γίνει δηλαδή; Εμείς συνδέσαμε την Κερύνεια με δρόμο, εσείς δεν μπορείτε να συνδέσετε τη Λάρνακα; Σμίξαμε εδώ και πολύ καιρό με τα αδέλφια μας από την Ανατολία. Ανοίξτε λίγο και εσείς τις αγκάλες σας σε αυτούς. Τις λες για δημιουργία μιας γειτονιάς καταγόμενων από την Αλεξανδρέττα στη Λεμεσό; Μικρή είναι η Αμμόχωστος για τους προερχόμενους από τη Μαύρη Θάλασσα. Κάντε και λίγο χώρο στην Πάφο. Να απολαύσουμε την «κυπριακή λύση». Να έχουμε ως βάση τα στήθη της Αφροδίτης όταν επιτυγχάνουμε ελληνοτουρκική ισορροπία.
Μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που ενοχλήθηκαν μαζί σου, επειδή δεν απέρριψες ασυζητητί τις προτάσεις αυτές. Μην δίνεις σημασία. Αυτά δεν κάνουν να χαθεί η γεύση ενός γεμιστού κοτόπουλου με σαλάτα. Εσύ, να κοιτάς τη δουλειά σου. Όσοι σαστίζουν με την ψυχραιμία σου, αν θέλουν να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, ας έρθουν να ρωτήσουν εμένα. Μήπως υπάρχει κανείς που σε καταλαβαίνει καλύτερα από εμένα; Εκείνοι νομίζουν ότι βρίσκονται στην αγορά των Βρυξελλών. Ή σε αυτήν του 'Αμστερνταμ. Πού να ξέρουν ότι όλοι είμαστε σε ένα ανατολίτικο παζάρι; Και ότι έχουμε απέναντί μας έναν πονηρό έμπορο αυτής της αγοράς; Εσύ, όμως, ξέρεις. Διότι γύρισες πολύ σε εκείνα τα λιμάνια. Ίσως να μην τα συνάντησες αυτά μόνο στην Αβάνα και στην παλιά Οδησσό. Ζητούν το ανέφικτο από εσένα. Ζητούν πολλά. Περνούν πολύ κακά πράγματα από το μυαλό σου, έτσι δεν είναι; Νιώθεις ότι έχει γίνει αναφορά στην τιμή σου. Όμως, δεν φεύγεις από το τραπέζι. Περιμένεις. Να λογικευτεί. Να μειώσει ο άνθρωπος τις απαιτήσεις του. Διότι αυτό είναι ένα ανατολίτικο παζάρι. Ποτέ δεν ισχύει η πρώτη πρόταση του πωλητή. Αν αυτός αρχίζει από πολύ ψηλά, μήπως εσύ δεν μπορείς να αρχίσεις από πολύ χαμηλά;
Όμως, μην ξεχνάς. Είναι και αυτή μια ιστορία του Νασρεττίν Χότζα. Ο Χότζας δανείστηκε ένα καζάνι από το γείτονά του. Ύστερα έβαλε μέσα και ένα τέντζερη όταν το επέστρεψε. Όταν τον ρώτησε ο γείτονάς του τι ήταν εκείνος ο τέντζερης, ο Χότζας του είπε: «Γέννησε το καζάνι σου». Ο γείτονας χάρηκε πολύ. Μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα, ο Χότζας δανείστηκε ξανά το καζάνι από το γείτονά του. Όμως, αυτή τη φορά δεν το επέστρεψε. Ο γείτονας τον ρώτησε πού ήταν το καζάνι. «Πέθανε», του είπε ο Χότζας. Σάστισε ο γείτονας και του είπε: «Γίνεται να πεθάνει ένα καζάνι Χότζα εφέντι;» Ο Χότζας είχε έτοιμη την απάντηση: «'Αμα πιστεύεις ότι μπορεί να γεννήσει ένα καζάνι, γιατί δεν πιστεύεις ότι πεθαίνει μωρέ;»
Η συμβουλή μου προς εσένα, σύντροφε, είναι να μην πιστέψεις ποτέ ότι μπορεί να γεννήσει ένα καζάνι!
Κωδικός άρθρου: 922328
ΠΟΛΙΤΗΣ - 12/01/2010, Σελίδα: 13
|
