|
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: ΤΟΥΠΑΜΑΡΟΣ
Πρότυπο κόκκινων τρομοκρατών
 Από τα παλιά χρόνια, το αντάρτικο των πόλεων χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως μέθοδος ένοπλης πάλης για την αντιμετώπιση συντριπτικά υπέρτερων δυνάμεων. Στην Ευρώπη, οι ομάδες κυρίως νεαρών ατόμων που πήραν την απόφαση να αντιπαραταχθούν με τους πολιτικούς θεσμούς και τους κατασταλτικούς βραχίονες του κράτους είχαν ως πρότυπο της οργανωτικής τους διάρθρωσης και της πολιτικοστρατιωτικής τους δράσης, τις μεθόδους του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος των Τουπαμάρος στην Ουρουγουάη και το εγχειρίδιο του αντάρτικου πόλεων, του Λατινοαμερικανού επαναστάτη, Κάρλος Μαριγκέλα.
Tο κίνημα των Τουπαμάρος δημιουργήθηκε και ανδρώθηκε το 1962 μέσα στους κόλπους του Ουρουγουανού συνδικαλιστικού κινήματος και των κομμάτων της αριστεράς. Αργότερα αποσχίστηκε από αυτή γιατί πίστευε πως η κατάκτηση της εξουσίας με ειρηνικά μέσα είναι αδύνατη και πως ο ένοπλος και μαζικός αγώνας είναι ο μόνος τρόπος ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης. Οι Τουπαμάρος θεωρούσαν πως το αντάρτικο ως στρατηγικό πολιτικό εργαλείο μέσω της ένοπλης πάλης θα κέρδιζε τις μάζες , θα τις πολιτικοποιούσε και θα τις κινητοποιούσε ανατρέποντας το άνισο ισοζύγιο δυνάμεων ανάμεσα στις επαναστατικές δυνάμεις και τις δυνάμεις που εκπροσωπούσε η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία.
Το επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα των Τουπαμάρος στη διάρκεια της πολύχρονης επαναστατικής του δράσης δοκίμασε διάφορα τακτικά μέσα τα οποία αντίγραψαν πιστά, με ελάχιστες παραλλαγές οι τρομοκρατικές οργανώσεις που έδρασαν στη Δυτική Ευρώπη. Τα μέσα αυτά περιλάμβαναν σαμποτάζ, επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων καταστολής,  αντίποινα, βομβιστικές ενέργειες, αιχμαλωτισμούς, επαναστατικές φυλακές και επιχειρήσεις ένοπλης προπαγάνδας. Οι Τουπαμάρος, έδιναν ιδιαίτερη προσοχή προς το κυριότερο αμυντικό όπλο της οργάνωσης, την εσωτερική στεγανότητα, που χωρίς αυτήν, το αντάρτικο των πόλεων είναι αδύνατο να υπάρξει. Κάθε ομάδα, κάθε τομέας της οργάνωσης, κάθε αγωνιστής πρέπει να αποτελεί ένα στεγανό και πρέπει να γνωρίζει μόνο όσα του είναι απαραίτητα για τον αγώνα και τίποτε περισσότερο. Οι Τουπαμάρος διαιρέθηκαν σε φάλαγγες όπως ακριβώς έκαναν και οι Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία. Κάθε φάλαγγα διέθετε ένα ολόκληρο μηχανισμό με υπηρεσίες στρατολόγησης και πληροφοριών, στρατιωτικών μηχανισμών, τεχνική υπηρεσία και ομάδες κάλυψης.
Για κάποιους η έντονη και ενεργός συμμετοχή των γυναικών στις δραστηριότητες των αντάρτικων πόλεων που έδρασαν στη Δυτική Ευρώπη, προκάλεσε αίσθηση. Δεν θα έπρεπε να ξενίζει, αφού για τους Τουπαμάρος ο ρόλος της γυναίκας ήταν ζωτικής σημασίας για το στήσιμο και την ανάπτυξη των πολυάριθμων και πολυεπίπεδων μορφών ένοπλης πάλης του αντάρτικου πόλεων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δράσης τους, η γυναίκα διαδραμάτιζε ρόλο αποτελεσματικού συνδέσμου, διεκπεραίωνε πολύτιμά μηνύματα, κάλυπτε τους χώρους , συνέβαλλε στην πολιτική δουλειά και λόγω της φύσης και της ιδιοσυγκρασίας της ενίσχυε το πνεύμα πειθαρχίας και ομαδικότητας που ήταν απαραίτητο για την ομαλή και επιτυχή εκτέλεση των αποστολών τους.
Το επαναστατικό μοντέλο, οι μέθοδοι, η αντιϊμπεριαλιστική ρητορική, η ευθεία ένοπλη αμφισβήτηση του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου της Ουρουγουάης, τηρουμένων των αναλογιών, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής και πρόσφεραν εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης στις τρομοκρατικές οργανώσεις στη Δυτική Ευρώπη.
09/09/2002
|
