|
ΙΤΑΛΙΑ: ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ
Τα μολυβένια χρόνια
 Με ληξιαρχική πράξη γέννησης το 1969, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διετύπωσαν τον μαρξιστικό λενινιστικό τους προσανατολισμό ξεκινώντας ένα παρατεταμένο πόλεμο εναντίον του ιταλικού κράτους με στόχο τη δημιουργία ένοπλου κομμουνιστικού κόμματος και την ίδρυση ενός κομμουνιστικού κράτους. Για να κατανοήσουμε την ανάπτυξη του ένοπλου αριστερού αγώνα στην Ιταλία, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη το ρόλο του φασισμού στην ιταλική πολιτική, το μαζικό φοιτητικό κίνημα των πανεπιστημίων του 1968-69 και τις άγριες κινητοποιήσεις των νεαρών εργατών του θερμού φθινοπώρου του 1969 που οδήγησαν εκατομμύρια νέους, μέσα σε ένα κλίμα οξείας κοινωνικής κρίσης, σε μετωπική σύγκρουση με τον καπιταλισμό και τις παραφυάδες του.
Τα πρώτα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών προέρχονταν από ακροαριστερές αυτόνομες οργανώσεις, όπως ήταν η Εργατική Εξουσία και η Εργατική Αυτονομία και από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες κατηγορούσαν το ΚΚΙ για τάσεις αστικοποίησης και εγκατάλειψης των επαναστατικών ιδεωδών. Το επέκριναν, επίσης, πως στα πλαίσια του ιστορικού συμβιβασμού επιδόθηκε σε υπόγειες συναλλαγές με το Χριστιανοδημοκρατικό παρασιτικό καθεστώς ξεπουλώντας τις κομμουνιστικές αξίες και καθιστώντας το προλεταριάτο έρμαιο των ορέξεων της Αμερικανοκαθοδηγούμενης νεο-κορπορατίστικης Ιταλικής αστικής τάξης.
Η δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών σημάδεψε καθοριστικά την πορεία της σύγχρονης ιταλικής δημοκρατίας, αφού με την ένοπλη βία παρενέβαιναν στη δημόσια ζωή της. Παρά το αρραγές μέτωπο που δημιουργήθηκε ανάμεσα στις πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις της Ιταλίας για την αντιμετώπιση του φαινομένου της τρομοκρατίας δεν ήσαν λίγες οι φορές που οι Ερυθρές Ταξιαρχίες κατάφεραν έστω και προσωρινά να προκαλέσουν τριβές και δημόσιες αντιπαραθέσεις για τους τρόπους χειρισμού των συνθηκών έκτακτης ανάγκης που είχαν διαμορφωθεί.
 Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες τις οποίες ίδρυσε ο Ρενάτο Κούρτσιο, που ήταν το μεγαλύτερο ένοπλο ακροαριστερό κίνημα της Ευρώπης, έκαναν αισθητή την παρουσία τους το 1970 στα εργοστάσια της Βορείου Ιταλίας. Η πρώτη γενιά των Ερυθρών Ταξιαρχιών υπολογίζεται ότι είχε γύρω στα πεντακόσια μέλη πλήρους απασχόλησης, άλλα χίλια που βοηθούσαν περιστασιακά και μερικές χιλιάδες που παρείχαν χρήματα και καταφύγια. Στην αρχή, η δράση τους περιορίστηκε στο να αλυσοδένει ακροδεξιούς εργάτες και συνδικαλιστές στα κάγκελα των εργοστασίων, ενώ αργότερα προχώρησαν στις δολοφονίες και στην ευθεία αντιπαράθεσή τους με τους κρατικούς θεσμούς.
Oι Ερυθρές Ταξιαρχίες υπήρξαν οι πρώτοι σχηματισμοί ένοπλης προπαγάνδας που είχαν ως κεντρικό σημείο αναφοράς τους, στόχους του μαζικού κινήματος. Διακηρυγμένος στόχος τους ήταν να τεθούν στην εμπροσθοφυλακή του προλεταριάτου στην προσπάθειά τους να κτίσουν μια νέα νομιμότητα και μια νέα εξουσία. Μάλιστα σε μια από τις πλέον σημαντικές ιδεολογικές προκηρύξεις τους το 1980, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες αναφέρουν πως στόχος τους είναι η κατάκτηση των μαζών στον ένοπλο αγώνα για τον κομμουνισμό και η δημιουργία των μέσων και των εργαλείων της ένοπλης προλεταριακής εξουσίας που δεν είναι άλλο από το μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα και τους μαζικούς επαναστατικούς οργανισμούς. Πίστευαν, ακόμη, πως αποκαλύπτοντας και απογυμνώνοντας το ιμπεριαλιστικό κράτος των πολυεθνικών, θα επιτάχυναν τη διαδικασία συνειδητοποίησης των μαζών, γεγονός που θα ενεθάρρυνε τη συμμετοχή τους στην ένοπλη οργάνωση για ανατροπή του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος. Αναγνώριζαν τις δυσκολίες του εγχειρήματος λόγω των συνθηκών εξάρτησης και αποπροσανατολισμού του προλεταριάτου από το ΚΚΙ και τα ΜΜΕ, είχαν όμως την ψευδαίσθηση πως με την ένοπλη προπαγάνδα ολοένα και μεγαλύτερες μάζες του προλεταριάτου άρχισαν να ταυτίζονται με τις στοχοθεσίες τους.
Το σημείο καμπής της οργάνωσης ήταν η απαγωγή και δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Άλντο Μόρο το 1978, που ήταν ο εμπνευστής και ο αρχιτέκτονας του περίφημου «ιστορικού συμβιβασμού». Έκτοτε οι τρομοκρατικές ενέργειες περιορίστηκαν αισθητά. Δεν σταμάτησαν όμως τελείως. Μετά το 1983, ο Ερυθρές Ταξιαρχίες περιορίστηκαν σε εκτελέσεις στελεχών των κατασταλτικών κρατικών οργάνων, δικαστών και καθηγητών πανεπιστημίων, χωρίς βέβαια να αποδυναμώνουν τον αντινατοϊκό και αντιαμερικανικό προσανατολισμό τους.
Το 1983 είναι έτος όπου ουσιαστικά διακόπτεται η δράση της ιστορικής ηγεσίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών μετά τη σύλληψη και καταδίκη όλων των ηγετικών στελεχών της που στη συνέχεια μεταμελημένα, αποστασιοποιήθηκαν από την παλιά δράση τους. Ένας γαλαξίας ονομάτων του σκληρού πυρήνα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, από το Ρενάτο Κούρτσιο, τον Φραντσεσκίνι, την Αντριάνα Φαράντα, τον Τόνι Νέγκρι και τη Λάουρα Μπραγκέτι προσυπέγραψαν συλλογικά ή ατομικά κείμενα αυτοκριτικής, καταγράφοντας τις αιτίες της ήττας του ιστορικού φαινομένου που ονομάστηκε “αντάρτικο πόλεων”. H εικοσαετής δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών που προκάλεσε πάνω από τριακόσιους πενήντα νεκρούς στο πεδίο της πολιτικής βίας, έχει κλείσει οριστικά, αφού οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της έριξαν την αυλαία.
Οι δολοφονίες επιφανών πανεπιστημιακών καθηγητών - συμβούλων των ιταλικών κυβερνήσεων για εργατικά θέματα τα τελευταία τρία χρόνια φαίνεται να επιβεβαιώνουν την εκτίμηση πως μια δεύτερη γενιά των Ερυθρών Ταξιαρχιών που διατηρεί τον ομφάλιο λώρο με κάποια αμετανόητα στελέχη της ιστορικής ηγεσίας της οργάνωσης, άρχισε να δραστηριοποιείται προσδοκώντας στο άνοιγμα ενός νέου φαύλου κύκλου. Παρ’ όλο που αναπτύσσει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις ιστορικές Ερυθρές Ταξιαρχίες, συνεχίζει να χρησιμοποιεί την ίδια δογματική και ξύλινη γλώσσα αλλά που για πρώτη φορά όμως απευθύνει κάλεσμα κοινού αγώνα προς τις Ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις εναντίον της Αμερικανικής ηγεμονίας.
09/09/2002
|
